Kahhar azabı!.

Her gidiş ayrılık değil ki! Can havliyle saldırılır kapatılan o kapılara.
 Kahhar azabıdır gidişlerden kalan, molası olmak/sızın.

Hatırlatmak!.

Bazen ağır bir rutubet kokusu yayılır yakınlarıma, genelde sabaha karşı.
Geçmişe biçtiği payları hatırlatmakla görevli.

Aklıma düş/tü yine!.

Sesimde beni işitmiyor. Şiir ve sigara gezinse yetiyor damarlarda.
 Boş sızlanmalar aslında bunlar, biliyorum. Aklıma düş'tü yine!.

''Biz'sizlik!.

Sen ve ''biz''sizlik, tüm ana hatlarıyla hüzünden ibaret.

Devasa acılar!.

Devasa acılara deva aramamayı öğrendik! Kendi kıyametimize
 O' ellerce devrildiğimiz de. Ve her şeye rağmen helal ettik geçmişi.

Umudun mavisi!.

Bize her yeni güne umudun mavisiyle bakabilen,
 masumiyetini yitirmemiş bakışlar gerekli hafız...

Araf!.

Biz kendi masalımız'dan kovulduk. Gidenlerin arasına karışıyorsun,
ve sanırım en doğru kelime bu: Araf güzel...